Եվ դահիճը գնաց, բանտում գլխատեց Հովհաննեսին ու բերեց նրա գլուխը մի սկուտեղի վրա ու տվեց աղջկան, իսկ աղջիկը տվեց իր մորը։
Այս համարը ողբերգության գագաթնակետն է։ Հովհաննեսի գլուխը բերվում է մի սկուտեղի վրա՝ իբրև խնջույքի նվեր։ Արդարության ձայնը լռեցվում է մեղքի չարախնդությամբ։ Բայց այդ արտաքին հաղթանակը իրականում չարի հաղթանակ չէ հավիտենական իմաստով։ Հովհաննեսը, թեև սպանվում է, մնում է հավատարիմ վկա մինչև վերջ և իր մահով հաստատում է ճշմարտության զորությունը։ Նրա մահը նրան դարձնում է ճշմարտության համար նահատակ։ Իսկ նրա գլուխը ձեռքից ձեռք անցնելը՝ դահիճից աղջկան և աղջկանից մորը, խորապես մերկացնում է մեղքի ապականված ընթացքը։ Այսպես չարությունը ոչ միայն գործում է, այլ նաև փոխանցվում և ընդունվում է առանց խղճի հակազդեցության։ Այն, ինչ պիտի սարսափեցներ խիղճը, այստեղ դարձել է ցանկալի և նույնիսկ հաճելի առարկա։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան հեռու կարող է գնալ մարդկային սիրտը, երբ հրաժարվում է ապաշխարությունից և խոնարհությունից։ Միևնույն ժամանակ այս դրվագը վկայում է, որ Աստծո ճշմարտությունը չի կարող կործանվել մարդկանց բռնությամբ․ այն կարող է լռեցվել արտաքինապես, բայց շարունակում է ապրել և խոսել նրանց միջոցով, ովքեր մնում են հավատարիմ մինչև վերջ, ինչպես Հովհաննես Մկրտչի վկայությունն է շարունակ հնչում նրա կյանքի, խոսքի և նահատակության միջոցով՝ մինչև մեր օրերը վկայելով ճշմարտության անպարտելիության մասին։