Եվ թագավորը իսկույն մի դահիճ ուղարկեց ու հրամայեց բերել նրա գլուխը։
Հերովդեսը, չնայած իր ներքին տրտմությանը, արագորեն կատարեց մեղավոր հրամանը։ Այս արագությունը ցույց է տալիս, որ երբ մարդը մեկ անգամ որոշում է անտեսել խղճի ձայնը, հետո հաճախ շտապում է գործել, որպեսզի այլևս չմտածի իր անարդարության մասին։ Նա ուղարկում է դահիճի՝ իբրև սովորական իրավական գործողության, մինչդեռ իրականում կատարվում էր արդարության դեմ մեծ հանցանք։ Այսպես չարությունը փոխանցվում է մարդուց մարդ և իրականանում է նրանց միջոցով, ովքեր հնազանդվում են անարդար հրամաններին։ Հովհաննես Մկրտիչը, որը ճշմարտության ձայնն էր, սպանվում է մի խնջույքի մթնոլորտում կայացրած որոշմամբ՝ մարդկային քմահաճույքի և հպարտության պատճառով։ Սա բացահայտում է աշխարհիկ իշխանությունների բարոյական խեղաթյուրումը, երբ նրանք կտրվում են Աստծո օրենքից։