Եվ թագավորը սաստիկ տրտմեց, բայց իր երդումների և սեղանակիցների պատճառով չկարողացավ նրան մերժել։
Հերովդեսի տրտմությունը ցույց է տալիս, որ նրա խիղճը դեռ ամբողջովին մեռած չէր։ Նա իր ներսում չէր ցանկանում Հովհաննեսի մահը, բայց այդ տրտմությունը բավարար չեղավ նրան մեղքից կանգնեցնելու համար։ Նա գերադասեց պահել իր պատիվը սեղանակիցների առջև, քան հնազանդվել խղճի ձայնին։ Սա խոր ուսուցում է։ Մարդը կարող է ցավ զգալ մեղքի առաջ, կարող է ներքուստ հասկանալ, որ ինչ-որ բան սխալ է, բայց եթե Աստծո երկյուղը չի գերազանցում մարդկանց կարծիքի հանդեպ վախին, նա վերջում կիրագործի մեղքի ծրագիրը։ Նրա պատճառաբանությունը՝ երդումները և հյուրերը, իրական արդարացում չէ։ Ավելի լավ էր կոտրել անխոհեմ երդումը, քան սպանել արդար մարդուն։ Այս համարը ցույց է տալիս, թե որքան կործանարար է մարդկանց աչքում պատիվը պահելու ցանկությունը, երբ այն գերակայում է ճշմարտությանը։