Եվ երդվեց նրան. «Ինչ որ խնդրես ինձնից, կտամ քեզ, մինչև իսկ իմ թագավորության կեսը»։
Հերովդեսի երդումը արտահայտում է ոչ թե ճշմարիտ մեծություն, այլ անզուսպ խոստում։ Նա խոսում է չափազանցված լեզվով՝ մինչև թագավորության կեսը տալու պատրաստակամությամբ։ Այսպիսի խոսքերը հաճախ ծնվում են ոչ թե իմաստությունից, այլ մարդկային ցուցամոլությունից և ներկաների առաջ փառք պահպանելու ցանկությունից։ Նա ցանկանում էր երևալ առատաձեռն և զորեղ, բայց իրականում իրեն դարձնում էր անարդար որոշման գերի։ Այս երդումով նա ինքն իրեն դրեց այնպիսի պարտադրանքի մեջ, որից հետո դժվար էր նահանջել առանց մարդկանց առաջ ամոթ կրելու։ Երբ մարդը երդվում է առանց Աստծո երկյուղի և անխոհեմ դատողությամբ, իր լեզուն դառնում է թակարդ իր իսկ սեփական ոտքերի համար։ Այս դրվագը զգուշացնում է, որ լեզվի անվերահսկելիությունը կարող է բերել ողբերգական արդյունքների, հատկապես երբ այն միավորված է իշխանության հետ։