Երբ Հերովդիայի դուստրը ներս մտավ և սկսեց պարել, հաճելի եղավ Հերովդեսին ու սեղանակիցներին։ Եվ թագավորը աղջկան ասաց. «Ինչ կամենաս, խնդրի՛ր ինձնից, և քեզ կտամ»։
Այստեղ տեսնում ենք, թե ինչպես է զգայական հաճույքը միավորվում իշխանության թեթևամտության հետ։ Պարը այնքան հաճելի եղավ Հերովդեսին և նրա սեղանակիցներին, որ նա անխոհեմ խոստում շռայլեց։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան վտանգավոր է խոսել կրքի ազդեցության տակ։ Երբ խոհեմությունը մթագնում է և ցանկությունները սկսում են իշխել սրտին, մարդը կարող է խոստանալ այնպիսի բաներ, որոնք կարող են ունենալ ծանր և ողբերգական հետևանքներ։ Նա խոստում տվեց ոչ միայն թեթևամտությամբ, այլ նաև մարդկանց առաջ իր խոսքը մեծացնելու և իրեն էլ ավելի պատվելու ցանկությամբ։ Այս դրվագը նաև բացահայտում է աշխարհիկ պալատների դատարկությունն ու վտանգը։ Այնտեղ, որտեղ մարդիկ որոնում են միայն հաճույք, հաճախ ծնվում են անարդարություն և մեղք։ Հերովդեսի խոսքը մեծահոգության նշան չէր, այլ նրա ներքին վիճակի անկառավարելիության արտահայտություն։