Որովհետև Հերովդեսը վախենում էր Հովհաննեսից, քանի որ նրան գիտեր որպես արդար և սուրբ մարդու, նրա մասին հոգ էր տանում և ունկնդրելով նրան՝ շատ բաներ կատարում էր. հաճույքով էր լսում նրան։
Այս համարը բացահայտում է Հերովդեսի ներքին երկփեղկված վիճակը։ Մի կողմից նա մեղավոր կյանքով էր ապրում ու Հովհաննեսին բանտարկել էր, իսկ մյուս կողմից ճանաչում էր, որ Հովհաննեսը արդար և սուրբ մարդ է։ Նա վախենում էր նրանից ոչ միայն որպես ժողովրդի կողմից հարգված գործիչ, այլ նաև իր խղճի պատճառով և միաժամանակ հարգում էր նրան որպես արդար և սուրբ մարդու։ Հովհաննեսի անձն ու խոսքը ազդեցություն էին թողնում նրա վրա։ Նա հաճույքով էր լսում նրան և շատ բաներում տարակուսում էր։ Այս տարակուսանքը ցույց է տալիս մարդու սրտի այն վիճակը, երբ նա ճանաչում է ճշմարտությունը, սակայն չի ընդունում այն խոնարհաբար։ Մարդը կարող է սիրել, լսել ճշմարտությունը, հիանալ դրա ուժով և դարձյալ չթողնել իր մեղքը։ Հերովդեսը հենց այդպիսի մարդ էր։ Նրա մեջ կար որոշակի հարգանք սրբության հանդեպ, բայց չկար ապաշխարությամբ կոտրված կամք։ Սա մեծ զգուշացում է, որովհետև հնարավոր է սիրել քարոզը, հարգել քարոզչին և միաժամանակ կործանվել, եթե սիրտը չդառնա Աստծուն։