Եվ այնտեղից դուրս գալով, եկավ Իր հայրենի քաղաքը. Նրա աշակերտները գնում էին Նրա հետևից։
Այս համարը ներկայացնում է մի կարևոր տեսարան Քրիստոսի երկրային ծառայության մեջ։ Նա վերադառնում է Իր հայրենիքը՝ Նազարեթ, այն վայրը, որտեղ մեծացել էր ըստ մարմնի և որտեղ մարդիկ երկար տարիներ տեսել էին Նրա խոնարհ կյանքը։ Արտաքուստ կարելի էր կարծել, թե հենց այստեղ Նա պիտի առավել հեշտ ընդունվեր, որովհետև Նրան ճանաչում էին որպես խաղաղ, արդար և անարատ Անձ։ Սակայն մարդկային սիրտը հաճախ հենց այն ճշմարտության հանդեպ է կուրանում, որն առավել մոտ է իրեն։ Արտաքին ծանոթությունը հաճախ չի վերածվում հոգևոր ճանաչողության։ Այդ պատճառով այս վերադարձը դառնում է ոչ միայն այցելություն բնորրան, այլ նաև մի փորձություն այդ քաղաքի համար։ Նրա աշակերտներն էլ հետևում էին Նրան, որովհետև նրանք դեռ պիտի սովորեն ոչ միայն Նրա հրաշագործ զորությունը, այլ նաև այն, թե ինչպես է մարդը արձագանքում Աստծո հայտնությանը։ Այս դրվագը բացահայտում է, որ Քրիստոսը չի շրջանցում նույնիսկ այն վայրերը, որտեղ Իրեն մերժելու էին։ Նա հավատարիմ է մնում Իր առաքելությանը և ճշմարտությունը հասցնում է նաև նրանց, ովքեր արտաքինից ավելի մոտ, սակայն սրտով հեռու էին Իրենից։