Եվ Հերովդիան ոխ էր պահում Հովհաննեսի դեմ և կամենում էր սպանել նրան, բայց չէր կարող։
Մարդու մեղքը, երբ հանդիմանվում է և նա չի ապաշխարում, հաճախ հասնում է թշնամանքի ճշմարտության հանդեպ։ Հերովդիան չէր կարող հանդուրժել Հովհաննեսին, որովհետև նրա խոսքը բացահայտում էր իր ամոթն ու մեղքը։ Նրա ներսում ոխ էր կուտակվել և այդ ոխը հասել էր սպանելու ցանկության։ Սա ցույց է տալիս, որ մերժված ճշմարտությունը մարդու սրտում հազվադեպ է մնում չեզոք։ Կա՛մ նա խոնարհվում է դրա առաջ, կա՛մ ավելի է կարծրանում և սկսում ատել այն լույսը, որը դատապարտում է իր գործերը։ Այն, որ նա «չէր կարող» սպանել Հովհաննեսին, վկայում է Աստծո նախախնամ ձեռքի մասին։ Թեև չարությունը ցանկանում էր կործանել արդարին, նրա ժամանակը դեռ չէր եկել։ Չարը երբեք ամբողջովին անկախ չէ, այլ շարժվում է այն սահմաններում, որ Աստված թույլ է տալիս Իր ավելի խոր խորհրդի համար։