Բայց Հերովդեսը լսելով՝ ասաց. «Դա Հովհաննեսն է, որին ես գլխատեցի։ Նա մեռելներից հարություն է առել»։
Հերովդեսի խոսքերը արտահայտում են խղճի դատապարտող ձայնը։ Նա չԷր կարողանում հանգիստ լսել Հիսուսի մասին, որովհետև իր հիշողության մեջ միշտ կար Հովհաննես Մկրտչի սպանության մեղքը։ Նրա միտքը վերադառնում է այնտեղ, որտեղ նա ճշմարտության ձայնը լռեցրեց բռնությամբ։ Երբ մարդը մերժում է աստվածային նախազգուշացումը, դրանից հետո նրա խիղճը կարող է դառնալ անընդհատ վկայող դատավոր։ Նա վախենում է ոչ թե Հովհաննեսի կենսաբանական վերադարձից, այլ իր մեղքի բացահայտումից։ Այսպիսով, այս համարը ցույց է տալիս, որ ճշմարտության դեմ գործած մեղքը չի մարում հեշտությամբ։ Այն հետապնդում է մարդուն, եթե չկա ապաշխարություն։ Հերովդեսը թագավոր էր մարդկանց առջև, սակայն մնացել էր ստրուկ իր խղճի առաջ։