Եվ Հերովդես արքան այս բաները լսեց , որովհետև Հիսուսի անունը հայտնի էր դարձել, և ասաց. «Հովհաննես Մկրտիչը հարություն է առել մեռելներից, և դրա համար զորավոր գործեր են կատարվում նրա միջոցով»։
Քրիստոսի գործերի լուրը հասնում էր մինչև իսկ իշխանավորների ականջը։ Հերովդեսը լսում է Նրա մասին և նրա սիրտը անմիջապես կապում է այդ լուրը Հովհաննես Մկրտչի հետ։ Սա ցույց է տալիս, թե ինչպես է մեղավոր խիղճը հեշտությամբ հիշում իր հանցանքը։ Նա կարծում էր, թե Հովհաննեսը հարություն է առել, որովհետև իր ներսում չէր մարել մեղքի հիշողությունը։ Թեև նա քաղաքական իշխանություն ուներ, սակայն երևում է, որ խաղաղություն չուներ։ Երբ մարդը մեղք է գործում ճշմարտության դեմ և չի ապաշխարում, ապա հետագայում լսված նոր լուրերը կապված ճշմարտության հետ կարող են նրա խիղճը ցնցել։ Այս համարը բացահայտում է, որ մարդու իրական հանգստությունը կախված չէ իշխանությունից կամ դիրքից, այլ Աստծո հետ հաշտ լինելուց։