Եվ որտեղ ձեզ չեն ընդունի ու ձեզ չեն լսի, երբ այնտեղից ելնեք, ձեր ոտքերի փոշին թա՛փ տվեք՝ իբրև վկայություն նրանց դեմ։ Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, Սոդոմի և Գոմորի համար դատաստանի օրը ավելի հեշտ կլինի, քան այն քաղաքինը»։
Այս խոսքը բացահայտում է Ավետարանի մերժման լրջությունն ու հետևանքները։ Եթե որևէ վայր չի ընդունում Աստծո ուղարկած պատգամաբերներին և չի լսում նրանց, ապա այդ մերժումը պարզապես մարդկանց հանդեպ անքաղաքավարություն չէ, այլ Աստծո խոսքի հանդեպ ընդդիմություն։ Ոտքերի փոշին թափ տալը խորհրդանշում էր լիակատար բաժանում և վկայություն առ այն, որ նրանք կատարել են իրենց պարտքը և այդ վայրի պատասխանատվությունն այժմ մնում է հենց մերժողների վրա։ Սոդոմի և Գոմորի հիշատակումը ուժեղ նախազգուշացում է։ Այն ցույց է տալիս, որ այն վայրերը, որոնք մերժում են Ավետարանը, կարող են ավելի ծանր դատաստանի արժանանալ, որովհետև նրանք ստացել են ավելի մեծ լույս, քան Սոդոմը և Գոմորը, սակայն չեն ընդունել այն։ Որքան մեծ է մարդուն տրված հայտնությունը, այնքան մեծ է նաև դրա պատասխանատվությունը։ Այսպիսով, Ավետարանը լսելը երբեք չեզոք իրադարձություն չէ․ այն կամ ընդունվում է և դառնում փրկության աղբյուր, կամ մերժվում է ու վերածվում դատաստանի հիմքի։