Եվ ասում էր նրանց. «Որ տունը մտնեք, այնտեղ օթևանե՛ք, մինչև որ այնտեղից մեկնեք։
Այս հրահանգը սովորեցնում էր նրանց բովանդակությամբ բավարարվել և չընկնել մարդկային նախասիրությունների ազդեցության տակ։ Եթե նրանք որևէ վայրում ընդունվեին, պիտի մնային նույն տանը մինչև հեռանալը և բավարարվեին իրենց ստացած ընդունելությամբ՝ այն ընդունելով որպես Աստծուց տրված բաժին։ Նրանք չպիտի տեղափոխվեին մեկ տնից մյուսը փնտրելով առավել հարմար պայմաններ կամ ավելի պատվավոր ընդունելություն։ Այդպես վարվելով նրանք պիտի ցույց տային իրենց անկեղծությունը և ազատությունը շահախնդրությունից։ Բացի այդ դա օգնում էր չստեղծել բաժանումներ բնակիչների մեջ կամ տպավորություն, թե նրանք մարդկանցից լավագույն կամ ընտրովի ընդունելություն էին ցանկանում։ Ավետարանի սպասավորի արժանապատվությունը դրսևորվում է նաև այսպիսի մանրուքներում՝ բավարարվածությամբ, համեստությամբ և անկեղծությամբ։ Նա, ով ուղարկված է Քրիստոսի կողմից, չպիտի ծառայի իր փորին կամ հարմարություններին, այլ կանչին։