որովհետև Հիսուսը նրան ասում էր. «Պի՛ղծ ոգի, դո՛ւրս ելիր այս մարդու միջից»։
Ավետարանիչը բացատրում է, որ դևերի աղաղակի պատճառը Քրիստոսի ուղղակի հրամանն էր։ Նրա խոսքը կարճ է, պարզ և իշխանական։ Նա չի դիմում կախարդական շարժումների կամ երկար ծեսերի։ Նա պարզապես հրամայում է, որովհետև Իր բնությամբ ունի այն իշխանությունը, որին ամեն արարած ենթակա է։ Սա ցույց է տալիս Քրիստոսի աստվածային արժանապատվությունը, որովհետև Նա գործում է ոչ թե որպես մի մարգարե, ով ուրիշից է զորություն խնդրում, այլ որպես Տեր, Ով իր խոսքով կարգադրում է։ «Պի՛ղծ ոգի, դո՛ւրս ելիր այս մարդու միջից» արտահայտությունն ունի նաև մեծ հոգևոր խորություն։ Քրիստոսը տարբերակում է մարդուն և նրա վրա իշխող չար ոգուն։ Նա չի նույնացնում նրանց։ Սա մեծ մխիթարություն է, որովհետև ցույց է տալիս, որ մարդը, որքան էլ ընկած լինի, ամեն դեպքում հանդիսանում է այն մեկը, որին Քրիստոսը կարող է ազատել իր կապանքներից։