Բարձր ձայնով աղաղակեց և ասաց. «Ի՞նչ կա իմ և քո միջև, Հիսո՛ւս, Բարձրյա՛լ Աստծու Որդի։ Երդվեցնում եմ քեզ Աստծով, մի՛ տանջիր ինձ»,
Այս խոսքերի մեջ խտացած է դևերի ճանաչողությունն ու սարսափը։ Նրանք Հիսուսին անվանում են «Բարձրյալ Աստծո Որդի»։ Այսինքն նրանք ավելի ճշգրիտ են խոսում Քրիստոսի անձի մասին, քան շատ մարդիկ, որոնք միայն արտաքինով էին Նրան նայում։ Սակայն նրանց ճանաչումը փրկարար հավատք չէ։ Հակոբոս առաքյալը նույնպես ասում է, որ դևերը հավատում են և դողում (Հակոբոս 2:19)։ Նրանք գիտեն, թե Ով է Նա, բայց չեն սիրում Նրան և չեն ենթարկվում հավատքով։ «Մի՛ տանջիր ինձ» խոսքը բացահայտում է, որ Քրիստոսի ներկայությունն արդեն իսկ տանջանք է խավարի համար։ Նրա սրբությունը, լույսը և իշխանությունը ակամայից դատում են չարին նույնիսկ մինչ վերջին դատաստանը։ Մեկնաբանները այստեղ տեսնում են նաև այն ճշմարտությունը, որ չարը միշտ զգում է իր վերջը Աստծո Որդու ներկայությամբ։ Քրիստոսի գալուստը փրկություն է մարդու համար, բայց դատաստանի սկիզբ է չար ուժերի համար։