որովհետև շատ անգամ շղթաներով և կապանքներով էր կապված, բայց կոտրել էր շղթաները և փշրել կապանքները, և ոչ ոք չէր կարող նրան սանձել։
Այս նկարագրությունը բացում է մի ծանր հակասություն։ Այդ մարդը արտաքինից այնպիսի ուժ ուներ, որ կոտրում էր շղթաները, բայց իրականում այդ ուժը ոչ թե ազատության նշան էր, այլ առավել խորը ստրկության վկայություն։ Այստեղից երևում է, որ դիվական ազդեցությունը երբեմն մարդու մեջ դրսևորվում է անսովոր և վտանգավոր ուժով։ Սակայն այդ ուժը երբեք կյանքի ուժ չէ։ Այն խեղող և կործանող ուժ է։ Այդ մարդը փշրում էր կապանքները, բայց չէր կարողանում փշրել այն անտեսանելի կապանքները, որոնք բռնել էին նրա հոգին։ Ոչ ոք չէր կարող նրան սանձել, որովհետև նրա խնդիրն արտաքին վարքագծի հարցից շատ ավելի խորն էր։ Այստեղ մենք տեսնում ենք ընկած մարդկության պատկերներից մեկը։ Մարդը կարող է թվալ ուժեղ, ապստամբ, անկոտրում, բայց ներսից լինել այնպիսի տիրապետության տակ, որն իրեն աստիճանաբար կործանում է։ Սա նաև կարևոր հոգևոր դաս է, որ առանց Աստծո շնորհի մարդու կամքը չի դառնում ճշմարիտ ազատություն, այլ հաճախ ընդամենը դառնում է ավելի խոր գերության գործիք։