Հիսուսը նրանց խստորեն պատվիրեց, որ ոչ ոք չիմանա այդ մասին, և ասաց, որ նրան ուտելու բան տան։
Քրիստոսը հաճախ հրաշքից հետո պատվիրում էր այդ մասին չխոսել ըստ անմիջական ոգևորության։ Նա չէր ուզում, որ Իր ծառայությունը դառնար միայն հրաշքների շուրջ հուզական շարժում։ Նա գործում էր նաև աստվածային ժամանակի կարգին համապատասխան և չէր ցանկանում, որ Իր գործերը շտապ տարածվեն մարդկանց հետաքրքրասիրությամբ։ Եթե այդ լուրերը անմիջապես տարածվեին, դա կարող էր մարդկանց մեջ առաջացնել մակերեսային սպասումներ և խանգարել հասնելու Նրա անձի ու առաքելության ճշմարիտ ընկալմանը։ Նրա նպատակը ավելի խորն էր՝ մարդկանց բերել ճշմարիտ հավատքի, որպեսզի ճանաչեն Նրան ոչ թե միայն հրաշքների միջոցով, այլ ըստ էության։ Միևնույն ժամանակ Նա պատվիրում է աղջկան ուտելու բան տալ։ Այս մանրամասնությունը առանձնապես նշանակալից է։ Այն ցույց է տալիս ոչ միայն հրաշքի իրականությունը, որովհետև հարություն առած աղջիկը վերադառնում է բնական կյանքի ընթացքին և ունի մարմնական կարիքներ, այլ նաև Քրիստոսի քնքուշ հոգատարությունը նույնիսկ ամենափոքր մանրուքների հանդեպ։ Նա, Ով հենց նոր մահից հարություն տվեց, նույն սիրով հոգ է տանում աղջկա ամենօրյա կարիքի մասին։ Այսպիսով, ավարտվելով այս գլուխը ընդհանուր առմամբ երևում է, որ Հիսուսի մեջ միավորված են Աստծո զորությունը, Նրա իմաստուն տնօրինությունը և սիրառատ հոգատարությունը։ Նա մեծագույն հրաշքների Տերն է և միաժամանակ հոգատար Փրկիչը, Ով չի անտեսում նույնիսկ կյանքի ամենասովորական պահանջները։