Հիսուսը, բռնելով աղջկա ձեռքից, ասաց նրան. «Տալի՛թա, կո՛ւմի», որ նշանակում է «Աղջի՛կ, քե՛զ եմ ասում, վե՛ր կաց»։
Քրիստոսը բռնում է աղջկա ձեռքը՝ դրսևորելով քնքուշ և ողորմած վերաբերմունք, սակայն անմիջապես դիմում է նրան իշխանական խոսքով․ «Աղջի՛կ, քե՛զ եմ ասում, վե՛ր կաց»։ Նա խոսում է աղջկա հետ այնպես, ինչպես կենդանի էակի հետ, ցույց տալով, որ Իր համար մահը վերջնական վիճակ չէ, այլ ենթակա է Իր իշխանությանը։ Նրա խոսքը կենսաբեր և գործուն է․ այն ոչ միայն հրաման է, այլ նաև ուժ, որով կատարվում է հրամանը։ Ինչպես սկզբում Աստված խոսքով կյանք տվեց աշխարհին, այնպես էլ այստեղ Քրիստոսը խոսքով կյանք է վերադարձնում մահացած աղջկան։ Այս դրվագը բացահայտում է, որ Նա կյանքի Տերն է, և մահը չի կարող դիմադրել Նրա խոսքին։