Սակայն նրանք ծաղրում էին Նրան։ Բայց Նա բոլորին դուրս հանելով, վերցրեց երեխայի հորը և մորը և Իր հետ եղողներին ու մտավ այնտեղ, ուր երեխան պառկած էր։
Մարդիկ ծաղրում են Հիսուսին, որովհետև Նրա խոսքը նրանց աչքին անհավատալի և անհեթեթ էր թվում։ Նրանք համոզված էին մահվան վերջնականության մեջ և չէին կարող ընդունել, որ Նա կարող է հաղթել այն։ Այս ծաղրը բացահայտում է անհավատության կուրությունը․ երբ մարդը դատում է միայն իր տեսածի հիման վրա, աստվածային խոսքը նրա համար դառնում է անընդունելի և նույնիսկ ծիծաղելի։ Սակայն Տերը դուրս է հանում այդ աղմկոտ և անհավատ միջավայրը և իր մոտ է պահում միայն երեխայի հորը, մորը և Իր հետ եղողներին։ Այսպիսով Նա նախապատրաստում է այն վայրը, որտեղ պիտի կատարվի հրաշքը՝ հեռու ծաղրանքից և անհավատությունից։ Մեկնաբանները նշում են, որ Քրիստոսը չի գործում մարդկանց հետաքրքրասիրությունը բավարարելու համար, այլ իր գործերը կատարում է լուռ և կարգավորված կերպով՝ հավատքի միջավայրում։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ Աստծո գործը հաճախ կատարվում է այնտեղ, որտեղ կա հավատք և պատրաստակամություն ընդունելու Նրա զորությունը, ոչ թե այնտեղ, որտեղ իշխում է աղմուկն ու ծաղրանքը։