Եվ մտնելով ներս՝ նրանց ասաց. «Ինչո՞ւ եք իրար անցել ու լաց լինում. երեխան մեռած չէ, այլ քնած է»։
Քրիստոսի այս խոսքը չի նշանակում, թե աղջիկն իրականում չէր մահացել մարդկային իմաստով։ Ավետարանի ամբողջ ընթացքը ցույց է տալիս, որ նա մահացած էր։ Բայց Տերը մահվանը կոչում է քուն, որովհետև Իր իշխանության առջև մահը դադարում է լինել վերջնական և անխախտ իրականություն։ Ինչպես մարդը քնածին հեշտությամբ կարող է արթնացնել, այնպես էլ Քրիստոսը մեկ խոսքով կարող է հարություն տալ մահացածին։ Մեկնաբանները նշում են, որ հավատացյալների մահվան մասին Սուրբ Գիրքն էլ հաճախ խոսում է քնի պատկերով, որովհետև Քրիստոսի հարությամբ մահը կորցրել է իր վերջնական իշխանությունը։ Այս համարը մեզ սովորեցնում է նայել մահվանը ոչ թե որպես ինքնավար ուժի, այլ Քրիստոսի իշխանության լույսի ներքո։