Մինչ Նա դեռ խոսում էր, ժողովրդապետի տնից ոմանք եկան ու ասացին Հայրոսի. «Աղջիկդ մեռավ։ Էլ ինչո՞ւ ես Վարդապետին նեղություն տալիս»։
Այստեղ պատմությունը կրկին վերադառնում է Հայրոսի ցավին։ Մինչ կինը բժշկվում էր, գալիս են սարսափելի լուրով՝ Հայրոսի աղջկա մահվան բոթով ։ Մարդկային տեսանկյունից ամեն ինչ ավարտված էր։ Նրանք ասում են, որ այլևս Վարդապետին նեղություն տալու կարիք չկա։ Այս խոսքերի մեջ արտահայտվում է մարդկային անհավատության սահմանը։ Քանի դեռ հիվանդություն էր, հույս կար։ Բայց մահը նրանց համար արդեն վերջնական սահմանն էր։ Սակայն հենց այստեղ պիտի առավել փառավոր կերպով երևա Քրիստոսի զորությունը։ Շատ անգամ մարդը կարծում է, թե Աստված կարող է օգնել այսինչ հարցում, բայց երբ բանը հասնում է իր պատկերացմամբ անհնարին կետին, նա դադարում է սպասելուց։ Այս համարը պատրաստում է տեսնելու, որ Քրիստոսի իշխանությունը հասնում է նաև այնտեղ, որտեղ մարդու հույսը վերջանում է։