Եվ երբ Նա նավակից դուրս եկավ, անմիջապես գերեզմաններից մի մարդ ելավ Նրան ընդառաջ՝ պիղծ ոգով,
Մարկոսը առանց ուշացնելու ներկայացնում է այդ վայրի ամենացավոտ պատկերը։ Քրիստոսին ընդառաջ է գալիս ոչ թե քաղաքի իշխանավոր կամ արդար մարդ, այլ մի դժբախտ անձնավորություն, որի կյանքը սարսափելիորեն խեղվել էր։ Գերեզմաններից դուրս գալը, ցույց է տալիս այն, որ նա բնակվում է մահվան միջավայրում։ Սա ոչ միայն նրա կյանքի արտաքին հանգամանքն է, այլ նաև ներքին վիճակի խորհրդանիշը։ Մարդը, որ կոչված էր բնակվելու կյանքի, խաղաղության և Աստծո ներկայության մեջ, այժմ դարձել էր գերեզմանների բնակիչ։ Մեթյու Հենրին այսպիսի վիճակը դիտում է որպես մեղքի բերած խորը խեղման պատկեր, երբ մարդը կտրվում է մարդկային հասարակությունից և աստվածային լույսից։ Նրա մեջ գործող պիղծ ոգին ցույց է տալիս, որ այստեղ խոսքը պարզապես վատ բնավորության կամ խելագարության մասին չէ, այլ՝ ծանր դիվական գերության։ Սակայն հենց այս մութ պատկերի մեջ սկսվում է շնորհի գործողությունը։ Այդ մարդը դուրս է գալիս Քրիստոսին ընդառաջ։ Սա մեծ մխիթարություն է, որովհետև ցույց է տալիս, որ նույնիսկ ամենախորը խավարում գտնվող մարդը դուրս չէ Փրկչի հասանելիությունից։