Նա շատ էր տառապել բազմաթիվ բժիշկների ձեռքից, ծախսել էր իր ողջ ունեցվածքը, բայց որևէ օգուտ չէր տեսել, այլ է՛լ ավելի էր վատացել։
Այս համարը նկարագրում է կնոջ վիճակի ամբողջական ծանրությունը՝ թե՛ մարմնական, թե՛ նյութական և թե հոգեբանական առումով։ Նա երկար ժամանակ տառապել էր, դիմել էր բազմաթիվ բժիշկների և մեծ չարչարանք էր կրել նրանց կողմից, սակայն ոչ միայն չէր բժշկվել, այլ ավելի էր վատացել։ Նա նաև ամբողջ ունեցվածքն էր ծախսել՝ առանց որևէ օգուտ ստանալու։ Այսպիսով բացահայտվում է մարդկային միջոցների սահմանափակությունը, երբ դրանք անկարող են իրական օգնություն տալ։ Ավետարանը այստեղ չի մերժում բժշկությունը, այլ ցույց է տալիս, որ կան իրավիճակներ, երբ մարդը, սպառելով բոլոր հնարավորությունները, մնում է լիովին անօգնական վիճակում։ Այդ կնոջ վիճակը նախապատրաստում է նրան դիմելու Քրիստոսին՝ որպես միակ իրական և արդյունավետ բժշկի։