Եվ մի կին, որ տասներկու տարի արյունահոսություն ուներ։
Այս կնոջ մասին խոսելով Ավետարանիչը մեզ կանգնեցնում է մի ուրիշ տառապանքի առաջ։ Նա տասներկու տարի արյունահոսություն ուներ։ Սա նշանակում է երկարատև, հոգնեցուցիչ, նվաստացուցիչ և նաև ծիսական անմաքրություն բերող հիվանդություն։ Նա ոչ միայն մարմնապես էր տկարացած, այլ նաև հասարակական ու կրոնական առումով հեռացված էր լիարժեք մասնակցությունից։ Նման հիվանդությունը կնոջը դարձնում էր մշտապես տկար և հաճախ մեկուսացված։ Այսպես նրա ցավը երկակի էր՝ մարմնի և հոգու։