Այս համարը ներկայացնում է մի կարևոր անցում Քրիստոսի ծառայության մեջ։ Նա թողնում է Գալիլեայի ափը և գալիս է մի շրջան, որը համարվում էր օտար և մասամբ հեթանոսական։ Սա պատահական տեղաշարժ չէր, այլ նախախնամությամբ առաջնորդված ճանապարհ։ Ինչպես դասական մեկնաբաններն են շեշտում, Քրիստոսի քայլերը երբեք աննպատակ չեն լինում։ Նա գնում է այնտեղ, ուր մարդկային վիշտը խորն է և ուր խավարի գործերը բացահայտ են։ Գերգեսացիների երկիրը դառնում է այն վայրը, ուր պիտի երևա ոչ միայն Նրա բժշկող ողորմությունը, այլ նաև Նրա իշխանությունը դիվական զորքերի նկատմամբ։ Այս համարը նաև հիշեցնում է, որ չկա այնպիսի սահման կամ երկիր, ուր Փրկչի ողորմությունը չկարողանա հասնել։ Աստծո արքայությունը չի փակվում մարդկային սահմաններով։ Նա գալիս է նաև այն վայրերը, որոնք մարդկանց աչքին հեռու են թվում սրբությունից, որպեսզի այնտեղ բացահայտվի երկնքի զորությունը։