Եվ այնտեղ՝ լեռան լանջին, մի մեծ խոզերի երամ էր արածում։
Այս մանրամասնությունը առաջին հայացքից կարող է թվալ զուտ պատմողական, սակայն այն նույնպես ունի իր նշանակությունը։ Մեծ խոզերամակի հիշատակումը ցույց է տալիս այդ վայրի հեթանոսական կամ առնվազն օրենքից հեռացած բնույթը։ Խոզերը հրեական օրենքով անմաքուր կենդանիներ էին, ուստի նրանց առատ ներկայությունը վկայում է, որ այդ տարածքի մարդիկ չէին ապրում ուխտի սրբության սահմաններում։ Այդ վայրում, որտեղ անմաքրությունը սովորական էր դարձել, Քրիստոսը գալիս է ոչ թե հեռվից դատելու, այլ ներս մտնելու և ազատագրելու համար։ Այս համարը նաև նախապատրաստում է հաջորդ իրադարձությունը, որով պիտի բացահայտվի դևերի կործանարար բնույթը։ Միաժամանակ սա հիշեցնում է, որ Քրիստոսը գալիս է նաև այն վայրերը և այն վիճակները, որոնք մարդու աչքին հեռու են սրբությունից, որպեսզի այնտեղ հաստատվի Նրա ազատարար շնորհը։