Եվ ասում էր նրանց. «Ով լսելու ականջներ ունի լսելու, թող լսի»։
Այս խոսքը առակի կարևոր եզրափակումն է և միաժամանակ նրա գլխավոր պահանջը։ Ոչ բոլոր ականջ ունեցողներն են իսկապես լսում։ «Լսելու ականջներ ունենալը» նշանակում է ունենալ այնպիսի սիրտ, որը պատրաստ է ընդունելու, խորհելու և հնազանդվելու ճշմարտությանը։ Քրիստոսը այսպես է ավարտում, որպեսզի մարդիկ հասկանան, որ խոսքը պարզապես հետաքրքիր պատմություն չէ։ Այն պահանջում է պատասխան։ Մարդը պիտի որոշի՝ իր սիրտը որ հողին է համապատասխանում։ Ամեն առակ լսողին բերում է ինքնաքննության։ Այս կանչը նաև հիշեցնում է, որ հոգևոր լսողությունը Աստծո պարգև է, բայց նաև մարդու պատասխանատվություն։ Եթե մարդը համառորեն մերժում է լույսը, նրա սիրտն ավելի է կոշտանում։ Եթե խոնարհությամբ լսում է, ավելի խորն է ընկղմվում ճշմարտության մեջ։