Եվ ուրիշ մասն ընկավ բարեբեր հողի մեջ ու պտուղ տվեց, որ բարձրացավ և աճեց և բերեց մեկը՝ երեսուն, մեկը՝ վաթսուն և մեկը՝ հարյուր։
Սա առակի ուրախ և օրհնյալ ավարտն է։ Բարի հողի մեջ ընկած սերմը ոչ միայն ծլում է, այլ բարձրանում, աճում և պտուղ է տալիս։ Այս հողն այն սիրտն է, որը լսում է, ընդունում և պահում է Աստծո խոսքը։ Այստեղ պարզվում է, որ խոսքի նպատակը միայն շարժում առաջացնելը կամ մի պահի ազդեցություն թողնելը չէ, այլ պտղաբեր կյանք ձևավորելը։ Պտուղը կարող է տարբեր չափերի լինել՝ երեսուն, վաթսուն կամ հարյուրապատիկ։ Սա ցույց է տալիս, որ հավատացյալների մեջ կարող է լինել պտղաբերության տարբեր չափեր, բայց իսկական կյանքի նշանը հենց պտուղն է։ Աստված բոլորից նույն չափով չի պահանջում, սակայն այնտեղ, ուր խոսքը ճշմարտապես ընդունվում է, որոշակի պտուղ անպայման պիտի երևա։ Այս համարը մխիթարություն է, որովհետև այն ցույց է տալիս, որ չնայած բազմաթիվ անհաջող հողերին, սերմը չի սերմանվում ապարդյուն։ Աստծո խոսքը գտնում է իր բարեբեր հողը և բերում է առատ արդյունք։