Եվ ուրիշ մասն ընկավ փշերի մեջ, և փշերը բարձրացան ու խեղդեցին այն, և պտուղ չտվեց։
Այս հողը հատկապես վտանգավոր է, որովհետև այն ոչ ճանապարհի պես բացարձակ կարծր է, ոչ ապառաժոտ հողի պես ակնհայտ մակերեսային։ Այստեղ սերմը աճում է, բայց նրա կողքին արդեն կա մեկ ուրիշ աճող բան՝ փշերը։ Այսինքն սիրտը լիովին դատարկ չէ Աստծո խոսքի հանդեպ, սակայն այն նաև լի է այլևայլություններով, որոնք հետզհետե խլում են կյանքի ուժը։ Փշերը խեղդում են բույսը։ Դրանք չեն թողնում, որ այն հասնի նպատակին և պտուղ տա։ Այսպիսով, հոգևոր կյանքը միշտ չէ, որ ոչնչանում է բացարձակ մերժման պատճառով։ Երբեմն այն խեղդվում է մրցակից սիրուց, աշխարհիկ հոգսերից, անվերջ ցանկություններից և կպչուն մտահոգություններից։ Այստեղ մեծ դաս կա հավատացյալի համար․ բավական չէ պարզապես որոշ չափով ընդունել խոսքը։ Պետք է նաև զգուշանալ այն ամենից, ինչ կարող է աճել Աստծո խոսքի կողքին և վերջապես խեղդել դրա ազդեցությունը։