Եվ երբ արևը ծագեց, այրվեց, և որովհետև արմատ չուներ, չորացավ։
Արևն այստեղ մի կողմից բնական երևույթ է առակի մեջ, իսկ մյուս կողմից խորհրդանշական նշանակություն ունի։ Այն, ինչ կենսունակ բույսի համար կարող է օգտակար լինել, արմատ չունեցողի համար դառնում է կործանարար։ Այդպես էլ նեղությունը, փորձությունը, հալածանքը կամ հոգևոր պայքարը բացահայտում են, թե մարդու ներսում կա՞ արդյոք իրական արմատ։ Երբ հավատքը միայն արտաքին էր, զգացական կամ ժամանակավոր, թեժ փորձությունը այն արագ վեր է հանում։ Այստեղ կարևորը այն չէ, որ արևը վատ է, այլ այն, որ բույսը խորություն չուներ։ Նույն կերպ դժվարությունները հաճախ չեն ստեղծում մեր հոգևոր դատարկությունը, այլ բացահայտում են այն։ Եթե մարդը չի արմատավորվել Քրիստոսի մեջ, ապա ճնշման պահին հեշտությամբ թուլանում է և չորանում։ Սա մեզ հորդորում է ոչ թե բավարարվել արտաքին բարեպաշտությամբ, այլ փնտրել սրտի խորքում հաստատված հավատք։