Եվ մեծ վախով լցվեցին ու միմյանց ասում էին. «Ո՞վ է արդյոք Սա, որ թե՛ հողմը, թե՛ լիճը հնազանդվում են Նրան»։
Այս վերջնական արձագանքը ցույց է տալիս, որ փոթորկի հրաշքը ոչ միայն վտանգից ազատություն բերեց, այլ նաև աշակերտներին ավելի խոր հարցի առաջ կանգնեցրեց՝ Քրիստոսի անձի հարցի։ Նրանք արդեն վախենում էին ոչ թե միայն փոթորկից, այլ սուրբ երկյուղով լցվում էին Նրա առաջ, Ով այդ փոթորիկը հանդարտեցրեց։ «Ո՞վ է արդյոք Սա» հարցը Ավետարանի սրտում է։ Մարկոսը շարունակում է քայլ առ քայլ բացահայտել, որ Հիսուսը սովորական ուսուցիչ չէ։ Նա այն Տերն է, ում հնազանդվում են հիվանդությունները, դևերը, մարդիկ և նույնիսկ բնության տարերքները։ Այս համարը մեզ էլ հրավիրում է նույն հարցին պատասխանել։ Եթե հողմն ու ծովը լսում են Նրան, ապա ինչքա՞ն առավել մեր սրտերը պիտի խոնարհվեն Նրա առաջ։
Այս գլուխն ավարտենք ոչ թե պարզապես հրաշքի զարմանքով, այլ Քրիստոսի փառքի հանդեպ խորացող ակնածանքով։