Եվ ասաց նրանց. «Ինչո՞ւ այսպես երկչոտ եղաք։ Դեռևս հավատ չունե՞ք»։
Փոթորկի դադարից հետո Քրիստոսը դիմում է ոչ թե տարերքներին, այլ աշակերտների սրտին։ Նրանց գլխավոր խնդիրը միայն արտաքին վտանգը չէր, այլ հավատքի պակասը։ Նա չի ասում, թե փոթորիկը իրական չէր, այլ հարցնում է, թե ինչու են այսպես երկչոտ։ Երբ Տերն իրենց հետ էր նավակի մեջ, նրանք չպետք է ընկնեին այնպիսի հուսահատության մեջ, կարծես ամեն ինչ վերջացած էր։ Այս խոսքը վերաբերվում է բոլորին։ Հաճախ մարդիկ, տեսնում են ալիքներն ավելի պարզ, քան Հիսուսի ներկայությունը։ Սակայն իսկական հավատքը վտանգի բացակայությունը չէ, այլ վստահությունը Տիրոջ ներկայության մեջ՝ նույնիսկ վտանգի ներքո։ Քրիստոսի հարցը հանդիմանություն է, բայց նաև դաստիարակություն։ Նա աշակերտներին սովորեցնում է, որ իրենց աչքերը պետք է ավելի շատ Իրեն նայեն, քան փոթորկին։