Արթնանալով՝ Հիսուսը սաստեց հողմին և ասաց լճին. «Դադարի՛ր, լռի՛ր»։ Հողմը դադարեց, ու կատարյալ հանդարտություն եղավ։
Այս համարը պատմության գագաթնակետն է։ Քրիստոսը վեր է կենում ոչ թե աղոթում որպես մեկը, ով այլ տեղից իշխանություն է սպասում, այլ սաստում է հողմին և հրամայում ծովին։ Նրա խոսքը ուղղված է բնության տարերքներին և դրանք հնազանդվում են Նրան։ «Լռի՛ր, դադարի՛ր» հրամանը ցույց է տալիս բացարձակ իշխանություն։ Եվ անմիջապես հողմը դադարում է ու մեծ խաղաղություն է լինում։ Սա միայն հրաշք չէ, այլ հայտնություն։ Այն բացահայտում է, թե Ով է այդ նավակի մեջ քնած Մարդը։ Նա այն Տերն է, ում ենթարկվում են ծովն ու քամին։ Նույնիսկ ստեղծված աշխարհը ճանաչում է իր Արարչի ձայնը։ Հոգևոր իմաստով սա նաև մխիթարություն է հավատացյալների համար։ Այն Քրիստոսը, ով կարող է մի խոսքով խաղաղեցնել բնության փոթորիկը, կարող է նաև խաղաղություն բերել մարդկային վախի, խռովության և անկարգ սրտի մեջ։