Եվ Նա նավակի հետևում բարձի վրա քնած էր։ Եվ արթնացրին Նրան ու ասացին. «Վարդապե՛տ, Քեզ փույթ չէ՞, որ կորչում ենք»։
Այս համարը միաժամանակ բացահայտում է Քրիստոսի մարդեղությունը և աշակերտների տկարությունը։ Նա քնած էր բարձի վրա։ Սա ցույց է տալիս Նրա իրական մարդկային հոգնածությունը ծառայությունից հետո։ Բայց հենց այդ հանգիստ քունն էլ դառնում է աշակերտների վախի առիթ։ Նրանց աչքին թվում է, թե Տերը չի հոգում իրենց վիճակի մասին։ «Քեզ փույթ չէ՞» հարցը շատ ծանոթ է հավատացյալի սրտին փորձության ժամանակ։ Երբ ալիքները բարձրանում են և երկինքը կարծես լուռ է, մարդուն կարող է թվալ, թե Աստված անտարբեր է։ Բայց իրականում Հիսուսի քունը անզորության նշան չէր, այլ խաղաղ իշխանության։ Նա չէր սարսափում այն բանից, ինչից աշակերտները դողում էին։ Այս համարը բացահայտում է մարդկանց սրտերը․ փորձության պահին հաճախ նրանց ամենամեծ խնդիրը ոչ թե արտաքին վտանգն է, այլ այն կասկածը, թե արդյոք Տերն իսկապես հոգս է անում իրենց համար։