Եվ մեծ հողմամրրիկ բարձրացավ, և ալիքները նավակի մեջ էին թափվում, այնպես որ նավակն արդեն լցվում էր։
Այստեղ սկսվում է վախի տեսարանը։ Փոթորիկը մեծ էր, ալիքները ներս էին թափվում և նավակն արդեն լցվում էր։ Այս նկարագրությունը ցույց է տալիս, որ վտանգը երևակայական չէր, այլ իրական։ Աշակերտներն էլ ծովի հետ անծանոթ մարդիկ չէին, հատկապես նրանցից ոմանք ձկնորսներ էին։ Եթե նրանք այսքան սարսափել էին, նշանակում է իրավիճակն իրապես ծանր էր։ Հոգևոր կյանքի մեջ նույնպես կան այսպիսի պահեր, երբ թվում է, թե ամեն ինչ լցվում է ալիքներով, և մարդը կանգնած է կորստի եզրին։ Այս պատմության ուժն այն է, որ այն չի թերագնահատում վտանգը։ Ավետարանը երբեք չի ասում, թե հավատացյալի փորձությունները երևակայական են։ Փոթորիկը իրական է, բայց դրա մեջ պիտի հայտնվի մեկ ուրիշ, ավելի մեծ իրականություն՝ Տիրոջ իշխանությունը։