Եվ նա ննջի թե վեր կենա, գիշեր թե ցերեկ, սերմերը կբուսնեն ու կաճեն, և նա չի իմանա,
Այս համարը շեշտում է արքայության աճի խորհրդավոր բնույթը։ Սերմ ցանող մարդը շարունակում է իր սովորական կյանքը՝ քնում է և վեր է կենում, բայց հողի մեջ մի ընթացք է գնում, որ նա լիովին չի հասկանում։ Սերմը ծլում է և աճում, իսկ ինքը չգիտի ինչպես։ Սա շատ կարևոր ուսուցում է ծառայության մասին։ Մարդը կարող է քարոզել, ուսուցանել, աղոթել և սերմանել, բայց կյանքի ծնունդը և աճը ի վերջո Աստծո գործն են։ Նա է այն գաղտնի ուժը, որ խոսքը կենդանացնում է սրտում։ Այս առակը համբերության ու վստահության դաս է։ Շատ անգամ մենք ուզում ենք անմիջապես տեսնել արդյունքը կամ բացատրել ամեն ինչ, բայց Աստված սովորեցնում է հավատքով սպասել։ Հաճախ Նրա արքայությունն աճում է այնպես, որ մենք չենք կարող մանրամասն հասկանալ, սակայն այդ աճն իրական է։