Եվ ասում էր. «Աստծու արքայությունն այնպիսին է, ինչպես երբ մարդը սերմը գցում հողի մեջ։
Այստեղ Քրիստոսը ներկայացնում է մի նոր առակ, որը միայն Մարկոսն է այս կերպ մեզ փոխանցում։ Աստծու արքայությունը համեմատվում է սերմի հետ, որ մարդը գցում է հողի մեջ։ Սա կրկին ցույց է տալիս, որ արքայությունը սկսվում է փոքր, երբեմն աննկատ ձևով։ Այն առաջին հերթին աղմկալի արտաքին երևույթ չէ, այլ ներսից աճող աստվածային կյանք։ Մարդը սերմ է գցում, բայց աճի խոր խորհուրդը նրա վերահսկողությունից դուրս է։ Այս առակը հատուկ մխիթարություն ունի, որովհետև այն հիշեցնում է, որ Աստծո գործը հաճախ առաջ է շարժվում լուռ, թաքնված և աստիճանաբար։ Մարդը կարող է սկզբում մեծ բան չտեսնել, բայց սերմը հողի մեջ արդեն իր ճանապարհն է սկսում։