Որովհետև ով ունի, նրան կտրվի, և ով չունի, նրանից էլ կվերցվի այն, ինչ ունի»։
Այս խոսքը առաջին հայացքից պարադոքսալ է թվում, բայց հոգևոր իմաստով շատ հստակ է։ «Ունենալը» այստեղ վերաբերվում է ոչ թե նյութականին, այլ այն հոգևոր ընդունունակությանը և ճշմարտության հետ կենդանի հարաբերությանը, որ մարդն ունի։ Նա, ով արդեն խոնարհությամբ ընդունել է խոսքը և ապրում է դրա մեջ, ավելի շատ լույս ու հասկացողություն կստանա։ Իսկ նա, ով արտաքինից կարծես ինչ-որ բան ունի, բայց իրականում չի պահում և չի ապրում դրանով, վերջում կկորցնի նույնիսկ իր ունեցածի պատրանքը։ Այսպիսով Աստծո արքայությունը հաստատում է, որ ստացած լույսը կամ զարգանում է, կամ մարում։ Չկա չեզոք վիճակ։ Այս համարը մեզ կոչ է անում օգտագործել և պահել այն, ինչ Աստված արդեն տվել է, որպեսզի ավելի շատ ստանանք։