Քրիստոսը կրկին վերադառնում է լսելու թեմային։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան հիմնարար է լսելը հոգևոր կյանքում։ Լսելը այստեղ միայն ձայն ընկալելը չէ։ Դա ներառում է ուշադրություն, ընդունում, պահում և կատարում։ Երբ Տերը նույն կանչը նորից է կրկնում, Նա կարծես ասում է, որ առակների ու խոսքերի ամբողջ պտուղը կախված է լսողի սրտի վիճակից։ Ամեն մարդ, ով իրեն համարում է Ավետարանի ունկնդիր, պիտի հարցնի՝ արդյոք ինքը իսկապես լսո՞ւմ է։ Այս խոսքը նաև ցույց է տալիս, որ լսողությունը պարգև է, որը չպետք է անարգվի։ Եթե մարդը այս պարգևը գործածում է խոնարհությամբ, ավելի շատ լույս կստանա, եթե անտեսում է, կարող է կորցնել անգամ այն, ինչ թվում է թե ունի։