Եվ այս աշխարհի հոգսերը և հարստության պատրանքները և մյուս ցանկությունները ներս մտնելով՝ խեղդում են խոսքը, և այն անպտուղ է լինում։
Այստեղ Քրիստոսը նկարագրում է այն մարդկանց, ովքեր խոսքը լսում են և որոշ չափով ընդունում, սակայն այն չի դառնում նրանց կյանքի միակ տիրապետող ուժը։ Նրանց սիրտը փակ չէ, բայց նաև ազատ էլ չէ։ Այն արդեն զբաղված է այլ բաներով, որոնք սկսում են աճել Աստծո խոսքի հետ միասին։ Այստեղ բացահայտվում է ավելի նուրբ և վտանգավոր վիճակ, քան նախորդները, որովհետև խոսքը ոչ թե անմիջապես մերժվում է կամ արագ չորանում, այլ աստիճանաբար խեղդվում է։ Այս աշխարհի հոգսերը, հարստության խաբեությունը և այլ ցանկությունները ներս են մտնում մարդու սրտի մեջ և բաժանում նրա ուշադրությունն ու սերը։ Դրանք խոստանում են ապահովություն և բավարարում, բայց իրականում շեղում են մարդուն հավիտենականից։ Այս ազդեցությունը սովորաբար չի լինում կտրուկ, այլ դանդաղ և աննկատ կերպով է գործում, մինչև խոսքը կորցնում է իր զորությունը և դառնում անպտուղ։ Այսպիսով Քրիստոսը ցույց է տալիս, որ ոչ միայն բացահայտ մերժումը, այլ նաև աշխարհիկ կապվածությունները կարող են խոչընդոտել խոսքի պտղաբերությանը։ Սա զգուշացում է, որ մարդու սիրտը պետք է լինի ազատ և միակամ, որպեսզի Աստծո խոսքը կարողանա աճել և պտուղ տալ։