Բայց իրենց մեջ արմատ չունեն և ժամանակավոր են. ապա երբ խոսքի համար նեղություն կամ հալածանք է լինում, անմիջապես գայթակղվում են։
Այս համարներում Քրիստոսը բացահայտում է այն մարդկանց վիճակը, ովքեր խոսքը լսում և ուրախությամբ ընդունում են, սակայն այն չի հասնում նրանց սրտի խորքը։ Նրանց հավատքը հիմնված է զգացմունքային արձագանքի վրա, ոչ թե ներքին փոփոխության և արմատավորման։ Այդ պատճառով այն ժամանակավոր է։ Քանի դեռ Ավետարանը չի բերում դժվարություն, նրանք պատրաստ են ընդունել այն, բայց երբ խոսքի համար նեղություն կամ հալածանք է առաջանում, նրանց իրական վիճակը բացահայտվում է և նրանք գայթակղվում են։ Այստեղ երևում է, որ փորձությունը ոչ թե ստեղծում է նրանց անկայունությունը, այլ բացահայտում է այն։ Քրիստոսը ցույց է տալիս, որ ճշմարիտ հավատքը պահանջում է խորություն և հաստատություն, որպեսզի մարդը կարողանա կանգուն մնալ ոչ միայն ուրախության, այլ նաև ցավի և հակառակության մեջ։