Ճանապարհի եզրին սերմանվածները նրանք են, որոնց մեջ խոսքն է սերմանվում, բայց երբ լսում են խոսքը, գալիս է սատանան և դուրս է հանում նրանց սրտերի մեջ սերմանված խոսքը։
Այստեղ Քրիստոսը բացահայտում է առաջին հողի հոգևոր իմաստը։ Ճանապարհի եզրի հողը ոչ միայն կարծր է, այլ նաև նրա վրա ընկած սերմերը ենթակա են արագ հափշտակության, այնպես ինչպես նմանատիպ կարծրացած սրտերում սերմանված խոսքն է ենթակա հափշտակության։ Սատանան անմիջապես գալիս է և վերցնում է սերմանված խոսքը։ Սա մեզ ցույց է տալիս, որ Ավետարան լսելը հոգևոր պայքարի ոլորտում է։ Երբ խոսքը հնչում է, չարը անտարբեր չէ։ Նա գիտի այդ խոսքի արժեքը և ջանում է, որ այն չմնա մարդու ներսում։ Այդ պատճառով էլ անուշադրությունը, ծիծաղով վերաբերվելը, հետաձգելը կամ անմիջապես այլ բաներով լցվելը վտանգավոր են։ Եթե մարդը չի պահում լսածը, այն հեշտությամբ կորչում է։ Այս բացատրությունը ցույց է տալիս նաև, որ մարդու ներքին վիճակը և դիվական հակառակությունը հաճախ աշխատում են միասին։ Կարծրացած սիրտը դառնում է հարմար վայր չարի աշխատանքի համար։