Այնպես որ “Ինչքան էլ որ նայեն, չեն տեսնի, ինչքան էլ որ լսեն, չեն հասկանա... որով դարձի չեն գա, որ ներվի նրանց” (Ես. 6.9-10) »։
Այս խոսքերը առաջին հայացքից խիստ են թվում, բայց դրանք պետք է հասկանալ մարգարեական համատեքստում (Եսայի 6:9-10)։ Քրիստոսը հիշատակում է այն վիճակը, որ վաղուց նկարագրված էր մարգարեների կողմից՝ երբ մարդիկ այնքան են կարծրացել, որ անգամ ճշմարտության ներկայության մեջ մնում են կույր և խուլ։ Աստված կամայականորեն չի փակում մարդկանց աչքերը։ Ավելի շուտ մարդիկ իրենց համառությամբ, անհնազանդությամբ և մերժումով հասնում են այնպիսի վիճակի, որտեղ ճշմարտությունն այլևս նրանց չի լուսավորում, այլ դատում է։ Առակները այդ դեպքում դառնում են ոչ միայն ուսուցման միջոց, այլ նաև բացահայտում են սրտերի իրական վիճակը։ Ով խոնարհ է, նա ավելի է հասկանում (Սաղմոս 25:9)։ Ով հպարտ է և փակ, նա առավել է կուրանում։ Այս խոսքը նաև սթափության կոչ է, որ Աստծո խոսքի հետ խաղալ չի կարելի։ Երկար ժամանակ անտարբեր լսելը կարող է սիրտը բերել վտանգավոր մթության։