Ապա Հիսուսը, ցասումով լի նայեց նրանց և տրտմելով նրանց սրտի կուրության համար՝ ասաց մարդուն. «Մեկնի՛ր ձեռքդ»։ Նա մեկնեց, և նրա ձեռքն առողջացավ։
Այս համարը բացահայտում է Քրիստոսի սրտի երկու կողմերը միաժամանակ՝ սուրբ բարկությունն ու խոր տրտմությունը։ Նա բարկանում է ոչ թե մարդկանց անձի վրա, այլ նրանց սրտի կարծրության պատճառով, որը հակառակվում էր Աստծո ողորմությանը և միևնույն ժամանակ տրտմում է, որովհետև նրանք խավարած ու անզգա էին ճշմարտության հանդեպ։ Քրիստոսի բարկությունը երբեք մեղավոր մարդկային բորբոքում չէ։ Այն սուրբ հակազդում է չարին։ Նրա տրտմությունն էլ պարզ զգացմունք չէ, այլ ողորմած սրտի ցավն է առ այն, որ մարդը դիմադրում է կյանքի աղբյուրին։ Այնուհետև Տերը ասում է. «Մեկնի՛ր քո ձեռքը»։ Սա մի հրաման էր, որ արտաքինից անհնար էր թվում անել։ Բայց Քրիստոսի խոսքի մեջ կա այն զորությունը, որ պահանջում է և միաժամանակ տալիս է կատարելու կարողություն։ Մարդը հնազանդվում, մեկնում է իր չորացած ձեռքը և հենց այդ հնազանդության ընթացքում բժշկվում է։ Սա կարևոր հոգևոր պատկեր է։ Շատ անգամ մարդը սպասում է, որ նախ ամբողջությամբ ուժ ստանա, հետո հնազանդվի Աստծուն։ Բայց Ավետարանը ցույց է տալիս, որ աստվածային զորությունը բացվում է հնազանդ քայլի մեջ։ Այդպես էլ չորացած ձեռքով մարդը բուժվեց ոչ թե իր ուժով, այլ Տիրոջ խոսքով, որին հավատքով արձագանքեց։