Եվ ասաց նրանց. «Շաբաթ օրը ի՞նչ է թույլատրված՝ բարի՞ անել, թե՞ չարիք անել, անձ փրկե՞լ, թե՞ կորստյան մատնել»։ Բայց նրանք լռեցին։
Այստեղ Քրիստոսը մի հարց է բարձրացնում, որն օրենքի բուն իմաստն է բացահայտում։ Շաբաթը տրված էր իբրև օրհնություն, հանգիստ և Աստծո բարության հիշեցում։ Սակայն մարդիկ այն վերածել էին մի այնպիսի համակարգի, որտեղ բարիք անելն անգամ կարող էր կասկածի տեղիք տալ։ Հիսուսն իր հարցով նրանց կանգնեցնում է ճշմարտության առջև։ Եթե օրենքն Աստծուց է, ուրեմն այն չի կարող հակառակ լինել ողորմությանը։ Եթե մարդը շաբաթ օրը կարող է անտարբեր մնալ ուրիշի տառապանքի հանդեպ, ապա նա օրենքի հոգին կորցրել է, նույնիսկ եթե տառին հավատարիմ է թվում։ «Անձ փրկե՞լ, թե՞ կորստյան մատնել» հարցը շատ խորն է, որովհետև չարիք գործելը միայն ակտիվ վնաս պատճառելը չէ։ Երբ մարդը կարող է բարիք անել և չի անում, նրա անգործությունն էլ կարող է կործանարար լինել։ Իսկ նրանք լռեցին, որովհետև չունեին արդար պատասխան։ Նրանց լռությունը չգիտության լռություն չէր, այլ սրտի դիմադրության։ Ճշմարտությունը նրանց առաջ հնչեց, բայց նրանք չկամեցան ընդունել այն։