Որովհետև ով Աստծու կամքը կատարում է, նա է Իմ եղբայրը, քույրը և մայրը»։
Այս գլխի վերջին համարը ավարտում է տվյալ գլուխը մեծ և քաղցր ճշմարտությամբ։ Քրիստոսի ճշմարիտ ընտանիքը որոշվում է ոչ ըստ մարդկային ծագման, այլ ըստ Աստծո կամքի հանդեպ հնազանդության։ Այստեղ «կատարում է» բառը չափազանց կարևոր է։ Խոսքը միայն լսելու կամ խոստովանելու մասին չէ, այլ այն կյանքի, որ հնազանդվում է Աստծուն։ Սա ցույց է տալիս, որ հավատքն իրական է այնտեղ, ուր այն պտուղ է բերում։ Միևնույն ժամանակ այս խոսքը մեծ քաջալերանք է աշխարհի ամեն հավատացյալի համար։ Անկախ ծագումից, ազգությունից, անցյալից կամ հասարակական դիրքից՝ ով Աստծո կամքին է հնազանդվում, նա ընդունվում է այդ սուրբ ընտանիքի մեջ։ Սա մի աներևակայելի շնորհ է։ Այն մարդը, որ ըստ բնության հեռու էր Աստծուց, Քրիստոսով կարող է դառնալ ընտանիքի անդամ։ Եվ հենց այստեղ է Ավետարանի փափկությունն ու զորությունը. Քրիստոսով ապաշխարողին Աստված ոչ միայն ներում է, ոչ միայն բժշկում է, այլ նաև ընդունում է Իր տան մեջ որպես մերձավորի։