Բայց ով հայհոյի Սուրբ Հոգուն, հավիտյանս թողություն չի ունենա, այլ հավիտենական մեղքով հանցավոր կմնա»։
Այս համարը Ավետարանի ամենալուրջ զգուշացումներից մեկն է։ Այն չի հակասում նախորդ համարի ողորմության մեծությանը, այլ բացատրում է, թե ինչպիսի վիճակն է մարդուն դնում ներման սահմաններից դուրս։ Սուրբ Հոգու դեմ հայհոյանքը այստեղ վերաբերվում է համառ, գիտակցված և կարծրացած դիմադրությանը, երբ օրինակ մարդը ակնհայտորեն տեսնում է Աստծո Հոգու գործը և գիտակցաբար վերագրում է այն չարին։ Դա ոչ թե պատահական խոսք է, ոչ էլ որևէ անհանգիստ հավատացյալի անցողիկ վախ, այլ սրտի խորապես կարծրացած վիճակ է, որը լույսին ասում է խավար և խավարին՝ լույս։ Այդպիսի մարդը չի ցանկանում ապաշխարել, որովհետև հենց այն զորությունը, որը պիտի նրան բերեր ապաշխարության, մերժվում ու հայհոյվում է նրա կողմից։ Այդ պատճառով էլ նրա վիճակը աններելի է ոչ թե որովհետև Աստծո ողորմությունը սահմանափակ է, այլ որովհետև նա ինքն իրեն փակում է այդ ողորմության առջև՝ մերժելով նրա վկայությունը։