Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ մարդկանց որդիներին կներվեն բոլոր մեղքերը և հայհոյանքները, ինչքան էլ հայհոյեն։
Այս համարը բացում է մի մեծ դուռ, այն է՝ Աստծո ողորմության դուռը։ Քրիստոսը հռչակում է, որ մարդկանց որդիներին կներվեն բոլոր մեղքերն ու հայհոյանքները։ Սա անսահման մխիթարություն է մեղավոր մարդու համար։ Չկա այնպիսի մեղքի տեսակ, որի համար Աստծո շնորհը սկզբունքորեն բավարար չլինի, եթե մարդը գալիս է ապաշխարությամբ և հավատքով։ Այստեղ լսվում է Ավետարանի մեծությունն ու ողորմածությունը։ Աստված կամենում է ներել։ Նա հաճույք չի ստանում մարդու կորստից, այլ ուրախանում է նրա դարձով։ Սակայն, ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, այս մեծ ողորմության խոսքի անմիջապես կողքին դրված է նաև ծանր զգուշացում, որպեսզի ոչ ոք չչարաշահի շնորհի գաղափարը և չկարծի, թե կարող է անպատիժ կերպով արհամարհել հենց այն Հոգուն, Ով բերում է ապաշխարություն։