Եվ եթե սատանան իր դեմ ելնի ու բաժանվի, չի կարող կանգուն մնալ. նրա վախճանը հասել է։
Այս համարում Քրիստոսն ավարտում է Իր տրամաբանական շարքը։ Եթե դպիրների ասածը ճիշտ լիներ, ապա դա կնշանակեր, որ սատանայի թագավորության վախճանը արդեն իսկ անխուսափելի է։ Սակայն իրականությունն այլ է։ Սատանայի վերջը գալիս է ոչ թե իր սեփական կամքով, այլ Քրիստոսի իշխանությամբ։ Նա է եկել կապկպելու «զորավորին» և ազատելու նրա գերիներին։ Չարը վերջնական իշխանություն չունի։ Թեև այն իրական ուժ է, սակայն Քրիստոսի առաջ նրա թագավորությունն արդեն դատապարտված է։ Այնտեղ, ուր Ավետարանը ներս է մտնում, սատանայի իշխանությունը սկսում է փլուզվել։ Սա ոչ միայն դպիրների մեղադրանքի հերքումն է, այլ նաև մխիթարություն հավատացյալների համար, որ չարի իշխանությունն անսահման չէ և նրա վախճանը հավաստի է Քրիստոսի հաղթանակի մեջ։