Եվ Երուսաղեմից իջած դպիրներն ասում էին. «Նրա մեջ Բեեղզեբուղ կա» և «Դևերի իշխանով է դևեր հանում»։
Այստեղ հակառակությունը հասնում է իր առավել մռայլ արտահայտությանը։ Քրիստոսի ակնհայտ բարության, սրբության և ազատարար զորության հանդեպ դպիրները ոչ միայն կասկած են հայտնում, այլ նաև փորձում են այդ ամենը վերագրել սատանայական աղբյուրի։ Սա պարզապես սխալ կարծիք չէ, այլ վտանգավոր հոգևոր կուրություն։ Երբ մարդը գիտակցաբար կամ համառությամբ Աստծո գործը կոչում է չարի գործ, նա մոտենում է ամենածանր մեղավոր վիճակներից մեկին։ Նրանց ասածը ոչ միայն անտրամաբանական է, այլև բարոյապես աղետալի։ Նրանք տեսնում էին ազատագրված մարդկանց, բժշկված հիվանդների և Քրիստոսի սուրբ կերպարը, բայց նախանձի ու կարծրության պատճառով ընտրում էին ամենազազրելի մեկնաբանությունը։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ մարդու սիրտը կարող է այնքան խավարել, որ ամենապարզ լույսն անգամ նրանց խավար թվա: