Հիսուսը դարձյալ ժողովարան մտավ։ Այնտեղ մի մարդ կար, որի ձեռքը չորացած էր։
Հիսուսը դարձյալ ժողովարան մտավ։ Այնտեղ մի մարդ կար, որի ձեռքը չորացած էր։
Այս համարը մեզ նորից տանում է ժողովարան՝ վայր, որտեղ հրեաները հավաքվում էին Աստծո օրենքը լսելու և սովորելու և որտեղ մարդը պետք է բացեր իր սիրտը Տիրոջ առաջ։ Սակայն հենց այդ վայրում էլ բացահայտվում է մարդկային իրական կարիքը։ Այն մարդը, որի ձեռքը չորացած էր, նույնացվում է նաև որպես ընկած մարդկության մի պատկեր։ Ձեռքը սովորաբար մարդու գործելու, ծառայելու և ապրուստ հայթայթելու միջոցն է։ Երբ այն չորացած է, մարդը դառնում է սահմանափակված, անկարող և մի տեսակ խեղված իր բնական կոչման մեջ։ Այդպես էլ մեղքը հոգևոր իմաստով չորացնում է մարդու ներքին կարողությունները, այնպես որ նա այլևս չի կարող ծառայել Աստծուն, ինչպես ի սկզբանե ստեղծված էր։ Մարկոսն այստեղ համառոտ է խոսում, բայց այդ համառոտության մեջ մեծ խորություն կա։ Քրիստոսը մտնում է այնտեղ, ուր կա թե՛ ձևական պաշտամունք, թե՛ իրական կարիք։ Եվ ինչպես հաճախ է լինում Ավետարանում, մարդկային վիշտը դառնում է այն տեղը, ուր պիտի բացահայտվի Տիրոջ ողորմությունն ու իշխանությունը։